ถ้าลูกคุณมาเรียนโดยวิธีนี้.....?

ถ้าลูกคุณมาเรียนโดยวิธีนี้.....?

การวิเคราะห์ผลสำรวจ

จากการที่ได้ไปสำรวจการเดินทางมาโรงเรียนของนักเรียนในปัจจุบัน โดยสุ่มตัวอย่างนักเรียนในโรงเรียนตัวเมืองจังหวัดพิษณุโลกจำนวน 5 โรงเรียน ได้แก่ โรงเรียนพุทธชินราช โรงเรียนจ่านกร้อง โรงเรียนเฉลิมขวัญสตรี โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคเหนือ และโรงเรียนพิษณุโลกพิทยาคม โดยนักเรียนในแต่ละโรงเรียนได้ให้ความร่วมมือทำแบบสอบถามเป็นอย่างดี ซึ่งทำให้ได้รับผลการสำรวจที่แสดงให้เห็นได้ว่า ดังนี้
การเดินทางมาโรงเรียนของนักเรียนในปัจจุบัน เป็นการเดินทางที่ใช้ยานพาหนะหลากหลายรูปแบบในช่วงเวลาเดียวกัน ซึ่งจากผลการสำรวจแสดงให้เห็นได้ว่า นักเรียนส่วนใหญ่จะเดินทางมาโรงเรียนในช่วงเวลา 7.00 – 7.30 น. เป็นหลัก คิดเป็นร้อยละ 62.83 ของช่วงเวลาทั้งหมด ซึ่งการเดินทางในช่วงเวลานี้เป็นส่วนใหญ่นั้นจะส่งผลทำให้ท้องถนนเกิดปัญหาการจราจรติดขัด อีกทั้งยังทำให้เกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนได้ง่ายมากยิ่งขึ้นอีกด้วย ส่วนในช่วงเวลา 6.30 – 7.00 น. เป็นช่วงเวลาอันดับรองลงมาที่นักเรียนส่วนใหญ่ใช้เดินทางมาโรงเรียน โดยคิดเป็นร้อยละ 26.83 ช่วงเวลานี้ส่วนมากเป็นช่วงเวลาของนักเรียนที่โดยสารรถรับ - ส่งมาโรงเรียน หรือนักเรียนที่ต้องการจะหลีกเลี่ยงปัญหารถติด การจราจรคับคั่ง ซึ่งการเดินทางช่วงเวลานี้อาจทำให้ประสบปัญหาจราจร รวมทั้งอุบัติเหตุบนท้องถนนได้น้อยกว่าช่วงระยะเวลาแรกที่ได้กล่าวไปข้างต้น ช่วงเวลา 7.30 – 8.00 น. และ 6.00 – 6.30 น. ตามลำดับเป็นช่วงเวลาที่รองลงมาจากอันดับที่สอง ที่นักเรียนใช้เดินทางมาโรงเรียน อีกทั้งขณะทำการสำรวจยังได้พบอีกว่าในวันที่ฝนตก การเดินทางในช่วงเวลาดังกล่าวจะยิ่งเกิดปัญหาจราจรมากกว่าวันที่ฝนไม่ตก โดยเฉพาะปัญหาจราจรติดขัด ทั้งนี้ทั้งนั้นปัญหาการจราจรติดขัดในวันที่ฝนตกเป็นปัญหาที่ทุกที่ย่อมประสบอยู่เป็นประจำ โดยเฉพาะเมืองขนาดใหญ่ อย่างเช่นกรุงเทพมหานคร หรือภายในตัวเมืองของแต่ละจังหวัดก็เช่นกัน
เรื่องของระยะทางในการเดินทางนั้น จากผลสำรวจแสดงให้เห็นได้ว่านักเรียนส่วนใหญ่มีระยะทางจากที่พักถึงโรงเรียน 10 – 15 กม. 1 – 5 กม. 5 – 10 กม. และ15 – 20 กม. ตามลำดับ คิดเป็นร้อยละ 24, 23.8, 22 และ 19.6 ตามลำดับ ซึ่งนักเรียนที่เดินทางมาเรียนโรงเรียนในตัวเมืองนั้นจะมีระยะทางที่ไกลกว่านักเรียนที่อยู่ใกล้โรงเรียน จึงส่งผลให้การเดินทางต้องใช้เวลานานตามไปด้วย แต่ในส่วนของนักเรียนที่มีบ้านหรือที่พักใกล้กับโรงเรียนก็จะมีผลตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง ไม่ต้องเสียเวลาในการเดินทางมาก และที่สำคัญที่สุด ความเสี่ยงในการเกิดอุบัติเหตุและการประสบปัญหาการจราจรก็จะน้อยกว่าตามไปด้วย นอกจากนั้นสังเกตเห็นได้ว่า นักเรียนที่มีบ้านไกลมักจะออกเดินทางมาโรงเรียนเร็วกว่านักเรียนที่มีบ้านอยู่ใกล้โรงเรียน
ยานพาหนะที่ใช้ในการเดินทางก็เป็นอีกหนึ่งส่วนสำคัญในการเดินทางมาโรงเรียนและปัญหาการจราจร ปัจจุบันนี้ผู้ปกครองมักให้บุตร – หลาน เดินทางมาโรงเรียนโดยใช้รถรับ – ส่งนักเรียนเป็นอันดับแรก หรือ 45 % ของยานพาหนะทั้งหมดที่ได้ทำการสำรวจ ซึ่งแสดงให้เห็นได้ว่าการเดินทางโดยรถรับ – ส่งนั้น นอกจากจะช่วยลดปัญหาการจราจรติดขัดแล้ว ยังช่วยประหยัดเวลาของผู้ปกครองที่ไม่ต้องมาส่งบุตร – หลานด้วยตัวเอง การโดยสารรถรับ – ส่งในทุกวันนี้มักให้ความสะดวกสบายแก่ผู้ใช้บริการ โดยสามารถไปรับ - ส่งถึงบ้าน อีกทั้งยังมีความปลอดภัยในการเดินทาง เพราะได้มีระเบียบกรมการขนส่งทางบกว่าด้วยการขออนุญาตและการอนุญาตให้ใช้รถในการรับจ้างรับส่งนักเรียน พ.ศ. 2547 ได้ออกกฎระเบียบ ซึ่งได้ยกมากล่าวเฉพาะส่วน ดังนี้
1. แผ่นป้ายพื้นสีส้มขนาดกว้างไม่น้อยกว่า 25 เซนติเมตร ยาวไม่น้อยกว่า 60 เซนติเมตร มีข้อความว่า “รถ-รับส่งนักเรียน” เป็นตัวอักษรสีดำความสูงไม่น้อยกว่า 15 เซนติเมตร ติดอยู่ที่ด้านหน้า และด้านท้ายของตัวรถให้สามารถมองเห็นข้อความได้โดยชัดเจนในระยะไม่น้อยกว่า 50 เมตรเมื่อมิได้ใช้รถนั้นรับส่งนักเรียนให้ถอดแผ่นป้ายออกหรือปิดคลุมข้อความดังกล่าว
2. ไฟสัญญาณสีเหลืองอำพันหรือสีแดง ปิดเปิดเป็นระยะ ติดไว้ที่ด้านหน้าและด้านท้ายของตัวรถ เพื่อให้ผู้ขับขี่ที่สวนมาหรือตามหลังมาเห็นได้โดยชัดเจนในระยะไม่น้อยกว่า 150 เมตร เมื่อมิได้ใช้รถนั้นรับส่งนักเรียนให้งดใช้สัญญาณไฟดังกล่าว
3. ผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้รถรับส่งนักเรียนต้องส่งนักเรียนให้ถึงโรงเรียนหรือที่อยู่อาศัย หรือส่งมอบให้แก่ผู้ปกครองโดยตรง หรือส่ง ณ สถานที่ที่ตกลงกัน
4. อัตราความเร็วในการขับรถไม่เกิน 60 กม./ชม. และขับรถด้วยความไม่ประมาท
5. จะต้องทำประกันอุบัติเหตุทุกคัน ในกรณีที่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น เจ้าของรถจะต้องรับผิดชอบทุกกรณี
ที่ได้กล่าวมาในข้างต้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของกฎระเบียบรถรับ – ส่งนักเรียนที่ผู้ขับรถหรือเจ้าของกิจการพึงกระทำเพื่อไม่ให้เกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนและเพื่อความปลอดภัยแก่นักเรียน ซึ่งปัจจุบันการเกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนที่เกี่ยวข้องกับรถรับจ้างรับส่งนักเรียนก็มักมีอยู่บ่อยครั้ง ส่งผลให้เกิดการบาดเจ็บหรือความสูญเสียทางทรัพย์สิน ทางจังหวัดพิษณุโลกก็ได้เล็งเห็นถึงปัญหานี้เช่นกันและได้นำระเบียบกรมการขนส่งทางบกว่าด้วยการขออนุญาตและการอนุญาตให้ใช้รถในการรับจ้างรับส่งนักเรียน พ.ศ. 2547 มาบังคับใช้แก่รถรับ – ส่งนักเรียนในจังหวัดด้วย
นอกจากการเดินทางมาโรงเรียนด้วยรถรับ – ส่งนักเรียนแล้ว นักเรียนส่วนใหญ่ก็มักเดินทางโดยใช้รถยนต์ส่วนบุคคล ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 22.8 การเดินทางด้วยวิธีนี้มีความสะดวกสบายก็จริง โดยเฉพาะช่วงฝนตก แต่ก็ต้องประสบปัญหากับการจราจรติดขัด ผู้ขับรถควรขับด้วยความระมัดระวัง ไม่ประมาท ปฏิบัติตามกฎจราจรอย่างเคร่งครัด รวมทั้งต้องใจเย็น ไม่รีบร้อนจนเกินไป รถจักรยานยนต์ก็เป็นความนิยมอันดับที่สามที่นักเรียนส่วนใหญ่นิยมใช้วิธีนี้ในการเดินทางมาโรงเรียน คิดเป็นร้อยละ 18 ของยานพาหนะที่ใช้ในการสำรวจ การเดินทางด้วยรถจักรยานยนต์นี้มีข้อดีที่รวดเร็ว คล่องตัว และสะดวกสบายก็จริง แต่ก็มีข้อเสียที่ต้องรับกับความเสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุมากที่สุด ซึ่งจากสถิติการเกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนยานพาหนะอันดับแรกที่มักเกิดอุบัติเหตุก็คือ รถจักรยานยนต์ เพราะฉะนั้นเพื่อเป็นการป้องกันตัวเองจากอุบัติเหตุ ผู้ขี่รถจักรยานยนต์ควรที่จะสวมหมวกนิรภัย มีใบอนุญาตขับขี่รถจักรยานยนต์ และปฏิบัติตามกฎจราจรอย่างเคร่งครัด นักเรียนไม่ควรขี่รถด้วยความคึกคะนอง หรือใช้ความเร็วในการขี่มากเกินไป
และจากปัญหาการจราจรที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทางจังหวัดพิษณุโลกร่วมกับตำรวจภูธรจังหวัดพิษณุโลก จัดทำโครงการถนนสีขาว นำร่องแก้ไขปัญหาการจราจรและบริหารจัดการพื้นที่เป้าหมายและรณรงค์วินัยจราจรอย่างจริงจังในเขตเมืองพิษณุโลก โดยนายนริศ ปิยพฤทธิ์ รองผู้ว่าราชการจังหวัดพิษณุโลก เป็นประธานประชุมคณะกรรมการดำเนินงานโครงการ “ถนนสีขาว” ซึ่งเป็นโครงการนำร่อง ในด้านการจัดการปัญหาจราจรในตัวเขตเมืองพิษณุโลกและการรณรงค์เสริมสร้างวินัยจราจรให้กับผู้ใช้รถใช้ถนนโดยทั่วไป ตามดำริของผู้ว่าราชการจังหวัดพิษณุโลก นายปรีชา เรืองจันทร์ ที่ต้องการแก้ไขปัญหาการจราจรในเขตเมืองพิษณุโลก ซึ่งมักได้รับข้อร้องเรียนด้านการจราจรติดขัดทั้งจากส่วนราชการ ภาคเอกชน สื่อมวลชนและประชาชนอยู่เสมอ ซึ่งโครงการถนนสีขาว นอกจากจะเป็นการรณรงค์เสริมสร้างวินัยจราจรดังกล่าวแล้ว ยังเป็นการสร้างกระบวนการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน ตลอดจนภาคประชาชนในการร่วมกันแก้ไขปัญหานี้อย่างแท้จริง โดยมอบหมายให้ตำรวจภูธรจังหวัดพิษณุโลก เป็นเจ้าภาพดำเนินการ ร่วมกับเทศบาลนครพิษณุโลก ในเบื้องต้นกำหนดพื้นที่เป้าหมายถนนเอกาทศรถ ตั้งแต่สี่แยกบ้านแขก ถึง วงเวียนรถไฟ ให้กับผู้ใช้รถใช้ถนนและผู้ประกอบการที่มีสถานประกอบการอยู่ในพื้นที่เป้าหมายให้มีความสะดวกในการใช้รถใช้ถนน โดยในการดำเนินงานจะมีการสำรวจสภาพถนน การกำหนดช่องทางการเดินรถ การทาสีเครื่องหมายจราจรบนผิวทาง ขอบทาง รวมถึงกำหนดพื้นที่จัดระเบียบการจอดรถยนต์ รถจักรยานยนต์ ตลอดเส้นทาง การสำรวจความคิดเห็นของประชาชนที่มีต่อการดำเนินงานโครงการถนนสีขาว การประชาสัมพันธ์โครงการ เพื่อรณรงค์สร้างความรู้เข้าใจเกี่ยวกับวินัยจราจรการขับรถอย่างอย่างปลอดภัย ถูกกฎ ลดอุบัติเหตุ และการมีส่วนร่วมในการจัดการปัญหาจราจรในเขตเมืองพิษณุโลก
การป้องกันและการแก้ไขการเกิดปัญหาจราจรไม่เพียงแต่ให้ส่วนราชการจัดการเพียงฝ่ายเดียว ประชาชน รวมถึงภาคเอกชนก็ต้องมีส่วนร่วม ให้ความร่วมมือในการป้องกันและแก้ไขปัญหาเหล่านี้ด้วย ปัญหาการจราจรบนท้องถนนถึงจะสามารถบรรเทาลงได้ อีกทั้งความสูญเสียทั้งในชีวิตและทรัพย์สินก็จะลดลงตามไปด้วย
ที่มาประกอบของข้อมูล
http://www.joseph.ac.th/schoolbus/Rule.html
สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดพิษณุโลกLink1

สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดพิษณุโลกLink2

การเดินทางของนักเรียน

ทุกๆวันในช่วงเปิดภาคการศึกษา การเดินทางไป-กลับระหว่างสถานศึกษากับที่พักอาศัยของนักเรียน ทำให้สภาพการจราจรคับคั่งอย่างมาก ในช่วงเวลาเร่งด่วน วิธีการเดินทางของนักเรียนมีมากมายหลายชนิด เมื่อดูเฉพาะในส่วนของรถรับส่งนักเรียนเราจะพบเห็นรูปแบบที่แตกต่างกันไป

เริ่มจากรถรับส่งนักเรียนที่เป็นไปตามระเบียบข้อบังคับ คือ รถตู้หรือรถโดยสารขนาดเล็กที่ตัวรถเป็นสีเหลืองมีแถบคาดสีดำโดยรอบมีป้ายแสดงและสัญญาไฟกะพริบสีอำพัน พร้อมทั้งมีชื่อโรงเรียนแสดงอยู่ข้างรถ ซึ่งรถดังกล่าวพบเห็นได้ในสัดส่วนที่น้อยมาก
ส่วนรูปแบบของรถรับส่งนักเรียนอื่นๆ ได้แก่ รถกระบะ รถสองแถว รถตู้ รถมินิบัส และรถโดยสารขนาดใหญ่

จากผลการวิจัยเบื้องต้นของการศึกษาเรื่องความปลอดภัยด้วยการเดินทางไปกลับ โรงเรียนด้วยรถรับส่งนักเรียน ในระยะที่ 1ที่ทำการเก็บข้อมูลจากนักเรียน กลุ่มตัวอย่างที่ได้รับการคัดเลือกจากการสุ่มแบบมีชั้นภูมิ พบว่าจำนวนนักเรียนที่เดินทางด้วยรถรับส่งนักเรียนมีเพียงแค่ประมาณร้อยละ 8 ของนักเรียนทั้งหมด

จากการวิเคราะห์หาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการประสบอุบัติเหตุ พบว่าวิธีการเดินทาง ระยะเวลาในการเดินทางและระดับชั้นเรียนมีความสัมพันธ์ต่อการประสบอุบัติเหตุ โดยนักเรียนที่เดินทางไปกลับโรงเรียนด้วยรถจักรยาน รถจักรยานยนต์ รถโดยสารประจำทาง รถจักรยานยนต์รับจ้าง และรถยนต์ส่วนบุคคล มีโอกาสที่จะประสบอุบัติเหตุในระหว่างการเดินทางไปกลับโรงเรียนสูงกว่าการเดินทางไปกลับด้วยรถรับส่งนักเรียน

จากข้อมูลดังกล่าวทำให้ทราบว่ารถรับส่งนักเรียนที่ให้บริการอยู่ในปัจจุบัน แม้ว่าส่วนใหญ่จะไม่ได้ดำเนินการตามระเบียบข้อบังคับก็จัดว่ามีความปลอดภัย มากกว่าการเดินทางด้วยวิธีอื่นๆ แล้ว แต่ทุกครั้งที่มีข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ว่าเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับรถรับส่งนักเรียน (นักเรียนเสียชีวิตหรือได้รับบาดเจ็บพิการ) จะส่งผลกระทบอย่างสูงต่อสังคม ก่อให้เกิดความหวาดกลัวหวาดผวาต่อผู้ปกครอง ครู และนักเรียนโดยถ้วนหน้า นอกจากนั้นยังส่งผลกระทบกว้างไกลไปสู่การพยายามหารถส่วนบุคคลมารับส่งนัก เรียนเพื่อความมั่นใจให้กับผู้ปกครอง แต่กลับก่อให้เกิดปัญหาการจราจรและมลพิษทางสิ่งแวดล้อมติดตามมาจนยากแก่การแก้ไข



ผลการวิจัยพบว่าจำนวนผู้ปกครองในสัดส่วนที่สูงถึงร้อยละ 40 จะพิจารณาเลือกใช้บริการรถรับส่งนักเรียน ถ้าหากการให้บริการดังกล่าวมีคุณภาพเป็นที่น่าพอใจมากกว่าในปัจจุบัน

ผู้ที่ดำเนินการรถรับส่งนักเรียนอาจจะเป็นตัวโรงเรียนเอง หรือบุคคลภายนอกก็ได้ ลักษณะของรถที่ใช้จะแบ่งเป็น 2ชนิดได้แก่รถโดยสารขนาดใหญ่ ที่มีขนาดบรรทุกผู้โดยสารมากกว่า 16 ที่นั่ง คิดเป็นร้อยละ 85 ของทั้งหมด รถชนิดนี้กฎหมายไม่ได้กำหนดว่าจะต้องมีเข็มขัดนิรภัย ยกเว้นในบางรัฐ


รถโดยสารขนาดเล็ก ซึ่งมีเป็นส่วนน้อย แต่รถชนิดนี้จะต้องมีเข็มขัดนิรภัย โดยที่กฎหมายได้กำหนดเกณฑ์ขั้นต่ำของการให้บริการรถรับส่งนักเรียนไว้ ซึ่งมีรายละเอียดที่พอจะสรุปได้ดังนี้
1.การกำหนดให้มีที่นั่งพิเศษสำหรับเด็กเล็กก่อนเข้าวัยเรียน อายุระหว่าง 2 - 4 ขวบ (child safety seat or restraint systems) ซึ่งมีการกำหนดลักษณะของที่นั่งพิเศษดังกล่าวไว้ ตามน้ำหนัก ส่วนสูง อายุ ของนักเรียน
2.การกำหนดให้มีเข็มขัดนิรภัยในทุกที่นั่ง สำหรับรถรับส่งนักเรียนที่ผลิตขึ้นใหม่ จะต้องฝึกอบรมนักเรียน ครู ผู้โดยสารให้ใช้เข็มขัดนิรภัย ในส่วนคุณสมบัติของเข็มขัดนิรภัยที่มีอยู่ในรถทุกคันนั้นเป็นเข็มขัดนิรภัย ที่ได้จัดทำไว้สำหรับผู้โดยสารที่มีอายุอย่างน้อย 10 ปีขึ้นไป หรือน้ำหนักมากกว่า 36.3 กิโลกรัม หรือ ส่วนสูงมากกว่า 142.5 เซนติเมตร แม้ว่าจะมีรายงานประปรายถึงอันตรายที่เกิดจากการคาดเข็มขัดนิรภัยที่ไม่ เหมาะสมกับสภาพร่างกาย ยกเว้นในเด็ดเล็กก่อนวัยเข้าเรียนที่มีอายุระหว่าง 2 - 4ขวบ ที่คาดเข็มขัดนิรภัยของผู้ใหญ่ มีโอกาสได้รับอันตรายต่อศีรษะมากเป็น 4 เท่าเมื่อเทียบกับเด็กที่มีการใช้ที่นั่งหรือเข็มขัดนิรภัยที่ออกแบบมา สำหรับเด็กเล็กโดยเฉพาะ
3.การกำหนดระยะห่างระหว่างแถวของที่นั่งให้แคบกว่ารถโดยสารทั่วไป และจัดพนักพิงด้านหลังให้สูงอย่างน้อย 65 เซนติเมตร จากระดับที่นั่ง ซึ่งจะช่วยทำให้โอกาสที่นักเรียนจะกระเด็น หรือหลุดออกไปจากบริเวณที่นั่งในขณะที่ประสบอุบัติเหตุลดน้อยลง
4.รถรับส่งนักเรียนต้องมีสัญญาณเตือนต่างๆ ได้แก่ ไฟกระพริบสีแดง และสีอำพัน ทั้งด้านหน้า ด้านหลัง มีสัญญาณเตือนให้หยุด รวมทั้งต้องมีอุปกรณ์ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการเบรก
5.กำหนดให้เจ้าหน้าที่ตำรวจ หรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ ต้องทำการตรวจสอบรถรับส่งนักเรียนโดยการสุ่มตรวจอยู่อย่างสม่ำเสมอ
6.พนักงานขับรถต้องมีอายุอย่างน้อย 21 ปี มีหลักฐานการตรวจร่างกายประจำปี ผ่านการตรวจสอบประวัติอาชญากรรวมไปถึงประวัติการประพฤติผิดทางเพศกับเด็ก นอกจากนี้จะต้องเข้ารับการอบรมเป็นเวลาอย่างน้อย 6 ชั่วโมง พร้อมทั้งผ่านการทดสอบข้อเขียน และการสัมภาษณ์เกี่ยวกับกฎหมายจราจร หน้าที่พนักงานขับรถ การปฏิบัติกรณีเกิดเหตุฉุกเฉิน
7.ต้องจัดให้มีพนักงานผู้ช่วย หรือผู้ดูแลนักเรียนประจำรถที่เป็นผู้ใหญ่ ไว้คอยกำกับดูแลนักเรียนให้นั่งอยู่กับที่ และคาดเข็มขัดนิรภัย ตลอดการเดินทาง
8.กำหนดเส้นทางการเดินรถต้องคำนึงถึงความปลอดภัยให้มากที่สุด โดยจัดเส้นทางให้มีการเลี้ยวขวางทางแยกให้น้อยที่สุดและพยายามไม่ให้นักเรียนต้องเดินข้ามถนน

สำหรับในประเทศไทย กฎหมายที่เกี่ยวข้องจะใช้คำว่ารถโรงเรียน ได้แก่ พระราชบัญญัติจราจรทางบก และพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก นอกจากนี้ยังมีระเบียบการะทรวงศึกษาธิการว่าด้วยการควบคุมดูแลการใช้รถ โรงเรียน ซึ่งประกาศใช้มาตั้งแต่ พ.ศ.2536 โดยมีรายละเอียดดังต่อไปนี้
ในส่วนของพระราชบัญญัติการจราจรทางบก พ.ศ.2522 กฎหมายฉบับนี้มีการให้นิยามของโรงเรียนว่าหมายถึง รถบรรทุกคนโดยสารที่โรงเรียนใช้รับส่งนักเรียน ในขณะที่ใช้รถโรงเรียนรับส่งนักเรียน เจ้าของรถหรือผู้ขับขี่รถโรงเรียนต้องจัดให้มีข้อความ “รถโรงเรียน” ขนาดสูงของตัวอักษรไม่น้อยกว่า 15 เซนติเมตรติดอยู่ด้านหน้าและด้านหลังของรถ ถ้ารถโรงเรียนมีไฟสัญญาณสีแดงเปิดปิดเป็นระยะติดไว้ด้านหน้า และด้านหลังของรถเพื่อให้รถที่สวนมาหรือตามหลังเห็นได้ชัดเจน เมื่อนำรถนั้นไปใช้ถนนโดยไม่ได้ใช้รับส่งนักเรียนให้งดใช้ไฟสัญญาณสีแดง และต้องปิดคลุมข้อความว่า “รถโรงเรียน”

ส่วนพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก และระเบียบกระทรวงศึกษาธิการว่าด้วยการควบคุมดูแลการใช้รถโรงเรียน จะกำหนดรายละเอียดไว้มากกว่าดังนี้
1.สีของรถโรงเรียนเป็นสีเหลืองคาดดำตามแบบของกรมขนส่งทางบก
2.จัดให้มีเครื่องหมายเป็นแผ่นป้ายพื้นสีส้มสะท้อนแสง ขนาดกว้างอย่างน้อย 35 เซนติเมตร และยาวอย่างน้อย 85 เซนติเมตร ติดอยู่ที่ด้านหน้าและด้านท้ายของตัวรถ ให้สามารถมองเห็นได้ชัดเจนในระยะไม่น้อยกว่า 50 เมตร และมีชื่อโรงเรียนติดอยู่ด้านข้างทั้ง 2 ข้างของตัวรถ พร้อมทั้งหมายเลขโทรศัพท์ (ถ้ามี)
3.จัดให้มีไฟสัญญาณสีเหลืออำพันปิดเปิดเป็นระยะ (กะพริบ) ในขณะที่ใช้รับส่งนักเรียน ติดไว้ที่ด้านหน้าและด้านท้ายของตัวรถ เพื่อให้ผู้ขับรถที่สวนทางมาหรือขับตามหลังสามารถมองเห็นได้ชัดเจน ในระยะห่างไม่น้อยกว่า 150 เมตร เมื่อมิได้ใช้รถนั้นเป็นรถโรงเรียนให้งดใช้สัญญาณไฟสีเหลืองอำพันดังกล่าว
4.จัดให้มีเครื่องมือเครื่องใช้ที่จำเป็นเพื่อช่วยเหลือนักเรียน เมื่อมีอุบัติเหตุ หรือมีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้น ได้แก่ เครื่องดับเพลิง ซึ่งต้องติดตั้งไว้ภายในรถในที่เหมาะสมพร้อมที่จะใช้การได้ทุกขณะ ค้อนทุบกระจก 1 อัน และเหล็กชะแลง 1 อัน
5.จัดให้มีแผ่นป้ายแสดงข้อความเตือนเรื่องความปลอดภัยในการดโยสารตามที่กรมการขนส่งทางบกประกาศกำหนด
6.จัดให้มีเครื่องมือปฐมพยาบาลประจำรถโรงเรียนทุกคัน นอกจากนี้ยังมีการกำหนดคุณสมบัติของพนักงานขับรถ และผู้ควบคุมดูแลนักเรียน ต้องมีการจัดทำทะเบียนนักเรียน และส่งข้อมูลให้กระทรวงศึกษาธิการอย่างสม่ำเสมอ

ด้วยระเบียบข้อบังคับดังกล่าวข้างต้น ทำให้สามารถพบเห็นรถโรงเรียนที่เป็นไปตามระเบียบข้อบังคับได้น้อยมาก นอกจากนี้การให้บริการรถรับส่งนักเรียน พบว่ามีส่วนน้อยเท่านั้นที่ดำเนินการโดยโรงเรียน ส่วนใหญ่จะดำเนินการโดยบุคคลภายนอก หรือบุคลากรในโรงเรียน โดยที่โรงเรียนไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องแต่อย่างใด
จากข้อมูลดังกล่าวข้องต้น คงเป็นที่ยอมรับโดยทั่วกันว่ารถรับส่งนักเรียน หรือรถโรงเรียน เป็นการเดินทางที่มีความปลอดภัยสูง ถึงแม้จะไม่ได้เป็นไปตามระเบียบข้อบังคับที่ได้กำหนดไว้ ก็ยังมีความปลอดภัยมากกว่ายานพาหนะชนิดอื่นๆ นอกจากนี้ยังสามารถช่วยแก้ไขปัญหาการจราจรที่คับคั่ง แต่ทำไมผู้ปกครอง จึงให้นักเรียนใช้วิธีดังกล่าวในสัดส่วนที่น้อยมาก

ตามทฤษฏีพื้นฐานทางจิตวิทยา การที่ผู้ปกครองผู้บริหารโรงเรียน ผู้ให้บริการรถรับส่งนักเรียน จะตระหนักถึงความสำคัญของการให้บริการรถรับส่งนักเรียนนั้น จะต้องประกอบไปด้วย ความสนใจ ความใส่ใจ (attention) ความเข้าใจ (comprehension) และทัศนคติ (attitude) ต่อการให้บริการรถรับส่งนักเรียน แต่การที่จะทำให้บริการรถรับส่งนักเรียนที่ดีมีคุณภาพเกิดขึ้นได้นั้นจะต้อง มีส่วนประกอบที่สำคัญอีกส่วนได้แก่ แรงจูงใจ (motivation)ในสภาพความเป็นจริงแล้ว ผลตอบแทน หรือกำไรเป็นแรงจูงใจ (motivation) ที่สำคัญในการดำเนินกิจการต่างๆ หรืออย่างน้อยก็ตองไม่ขาดทุนสำหรับกิจการที่ไม่มุ่งหวังกำไร แต่การดำเนินการรถรับส่งนักเรียนที่มีช่วงเวลาดำเนินการเพียง 8 - 9 เดือนต่อปี อีกทั้งเวลาที่สามารถดำเนินการได้ก็เป็นเพียงช่วงเช้าและเย็นเท่านั้น โอกาสที่จะดำเนินการรถรับส่งนักเรียนอย่างเดียวให้มีผลกำไรหรือเพียงแค่คุ้มทุนก็เป็นไปได้ยากแล้ว
จากผลการสำรวจผู้ประกอบการรถรับส่งนักเรียน พบว่ามีรายได้จากการดำเนินการรถรับส่งนักเรียนอย่างเดียวเฉลี่ย 13,178บาทต่อเดือนต่อคัน ซึ่งตรงกับข้อมูลของผู้บริหารโรงเรียนที่ให้ข้อมูลตรงกันหมดว่ารถรับส่งนักเรียนเป็นการให้บริการที่ไม่คุ้มทุน แม้แต่ในโรงเรียนเอกชนก็เช่นเดียวกัน เพียงแต่โรงเรียนเอกชนอาจจะได้ผลประโยชน์ในทางอ้อมจากการประชาสัมพันธ์เข้ามาทดแทน และยังเสี่ยงต่อการเสียชื่อเสียงของโรงเรียนในกรณีที่รถรับส่งนักเรียนเกิด อุบัติเหตุรุนแรงจนนักเรียนได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตด้วยเหตุผลดังกล่าว โรงเรียนส่วนใหญ่จึงไม่ได้จัดให้มีบริการรถรับส่งนักเรียน

อย่างไรก็ตาม ท้ายสุดโครงการรถโรงเรียนจะเกิดขึ้นได้หรือไม่นั้น ตัวนักเรียนเองคงไม่ใช่ผู้ให้คำตอบ แต่หากผู้ปกครอง ผู้บริหาร โรงเรียน ผู้ให้บริการรถรับส่งนักเรียน หน่วยงานของรัฐ จะต้องตระหนักและให้ความสำคัญจะเลือกเอาความปลอดภัยหรือความคุ้มค่า ของการจัดให้บริการ รถรับส่งนักเรียน